Laplandliefde ♡

Omdat de redenering ‘eerst werken en dan plezier’ duidelijk wat teveel in mijn systeem verankerd zit -Klinkt dat bekend in de oren, of ben ik de enige die dit vroeger geleerd heeft?- heb ik een deal gesloten met mezelf: Vanaf nu moet ik minstens één keer per week wanneer ik thuis kom van het werk even gaan zitten alvorens ik weer in actie schiet met sporten, koken of andere activiteiten. Een half uurtje lezen of iets neerschrijven, of desnoods wat voor mij uit staren, zo moeilijk kan dat toch niet zijn? -Al weet ik nu al dat het mij gek genoeg wél moeite zal kosten om niet te vervallen in die gewoonte. Maar ik merk de laatste tijd dat mijn expressieve, creatieve kant steeds luider begint te roepen IK WIL OOK AANDACHT, omdat ik haar simpelweg teveel onderdruk. En geef toe, wie wordt er nu gelukkig van het afvinken van louter praktische taken van zijn to do list? Ok ja, sommige mensen misschien. Maar niet ik.

Dus bij deze wat aandacht voor het betekeniszoekende kind in mij dat dolgraag wil vertellen over haar avonturen.

En dat laatste avontuur begon op maandag 3 april want toen trokken we naar Lapland!

Na een vlucht via Stockholm naar Kiruna, stapten we de bus op richting Särkimukka. Onderweg weerklonken enthousiaste kreten wanneer de eerste wilde rendieren werden gespot. Eens aangekomen op onze bestemming – de Pinetree lodge – was het eerste wat opviel hoe stil het daar was. Het besneeuwde landschap katapulteerde ons een paar maanden terug in de tijd en zorgde zowaar voor een laat kerstgevoel.

De volgende ochtend trokken we erop uit met de huskyslee. Na een vliegende start -Vijf enthousiaste husky’s die naar hun zin al veel te lang hebben moeten wachten trekken namelijk niet echt geleidelijk aan op 🙂 – werd ik overvallen door een gevoel van absolute vrijheid: Een weids wit landschap zo ver je kijken kan, en enkel het geluid van de slee die over de sneeuw glijdt, gewoonweg zalig! Alleen wanneer we even moeten stilstaan barst er een blafconcert los. Deze hondjes willen namelijk blijven lopen en hebben een energie en uithoudingsvermogen om jaloers op te zijn. Halverwege onze rit stoppen we voor een pauze met warm bessensap en een ‘kanelbulle’ (traditie tijdens elke activiteit hier, zo blijkt) en wisselen bestuurder en passagier elkaar af. Deze keer hoef ik enkel te zitten en kan ik nog meer rondkijken. Ik maak niet enkel foto’s met mijn camera, maar probeer ook zoveel mogelijk indrukken vast te leggen in mijn geheugen; dit is sowieso een film die ik nooit zal vergeten.

Eens terug aangekomen bij de lodge, beslissen we om de volgende dag tijdens onze vrije voormiddag nog eens op pad te gaan met de huskyslee. Dit was té leuk om niet een tweede keer te doen. En tja, nu we hier toch zijn he… 😉

De rest van de dag gaan we langlaufen, iets drinken in de gezellige ‘Brown Bear Bar’ en laten we ons bedienen van een heerlijk avondmenu (al moet ik er mij wel even over zetten dat rendier en eland hier tot de vaste ingrediënten behoren).

Om 21u30 staat er een noorderlichtwandeling gepland, waarbij we op sneeuwraketten wandelen naar een plaats met zo goed als geen strooilicht. Om iets te zien moet er natuurlijk wel activiteit zijn én niet teveel bewolking. Bewolking die avond: 100%. Het enige licht dat we dus zien, is dat van onze hoofdlampen. Ik ben ‘lichtelijk’ (no pun intended) teleurgesteld, want ik wil hier niet weg zonder dat ik het lichtspel heb mogen aanschouwen. De noorderlicht mythes die de gids vertelt, terwijl we zittend op rendierhuiden ons verwarmen aan een kampvuur, maken gelukkig veel goed.

Omdat de bewolking deels zou wegtrekken, besluiten we onze wekker om 2u ‘s nachts te zetten. We worden de volgende ochtend pas weer wakker omdat ‘iemand’ blijkbaar de wekker heeft afgeduwd. Niet erg, horen we nadien van anderen die wel waren opgestaan: Er was toch niets te zien.

Dag drie van ons avontuur gaan we niet alleen huskysleeën, maar maken we de Lapse paden ook onveilig op een sneeuwscooter. Doordat het de vorige dag wat gedooid had en enkel de bovenste sneeuwlaag weer bevroren is, geraakt er geregeld een scooter in de ‘diepe sneeuw’ verzeild. Maar geen nood: met een man of vijf krijgen we deze wel weer aan wal. Geen probleem voor ons, gespierde motards die we zijn.

Intussen check ik iets meer dan goed is mijn aurora borealis-app. Vanavond zie ik namelijk als erop of eronder: Dit is de meest zonnige dag tot nu toe. Als we nog een lichtspel willen zien, dan moet het vanavond gebeuren. Met een aantal Belgen die ook in de lodge verblijven, spreken we af om om 22u te vertrekken richting een open, donkere plek. We installeren ons statief en dan is het afwachten. En vooral veel flauwe mopjes maken over dingen die we zogezegd zien verschijnen, kwestie van de tijd te doden.

Na dik anderhalf uur wachten zien we een grijze vlek verschijnen, die duidelijk verschilt van de wolken. Stilaan begint iedereen wat hoop te krijgen.. Om zeker te zijn dat dit weldegelijk het noorderlicht is, trekken we foto’s: In de meeste gevallen is dit fenomeen immers feller te zien op camera dan met het blote oog. Dat komt doordat enerzijds de sensoren in de digitale camera’s gevoeliger zijn dan ons blote oog, en daarnaast ook door de langere belichtingstijd.

En ja hoor, we zien een vage groene streep! Er is dus iets op komst. Denken we. Hopen we. En liefst voordat de wolken de hemel sluiten, pretty please! Maar de minuten die daarop volgen, blijven we met onze eigen kijkers enkel een grijze vlek zien die van vorm verandert, maar niet van kleur. Opnieuw een lichte teleurstelling in de groep: We zijn naar hier gekomen om méér dan enkel het fotografisch noorderlicht te zien..

En dan plots, na tien minuten niets, barst er een magisch lichtspel los! Geen aarzeling meer. ‘Hier ben ik dan, ik heb lang genoeg met jullie voeten gespeeld’, denkt Miss Borealis (want met zo’n wispelturig gedrag is het ongetwijfeld een vrouw, en ‘Aurora’ klinkt nu ook niet bepaald mannelijk). Bijna een uur lang mogen we genieten van dit wonderlijk fenomeen. De Oooh’s en Aaah’s vliegen door de lucht als muzikale ondersteuning bij de dans van het poollicht tussen miljoenen sterren. Die avond voel ik mij ZO voldaan. En dankbaar, vooral heel dankbaar. Gelukzalig vallen we in slaap.

De volgende dag gaan we rendieren spotten: nog maar eens een bijzondere ervaring, die mij weer één doet voelen met de natuur. En zo komt het dat ik niet meer naar huis wil. Dat ik mij nog even wil wentelen in de rustgevende landschappen en de oorverdovende stilte. Het gevoel van nog één keer draaien voor je moet opstaan.

It's only fair to share...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on Pinterest

One thought on “Laplandliefde ♡

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *